บล็อกของคนชอบคุย : Blog Talks โดย โกศล อนุสิม

นิสัยอย่างหนึ่งของคนก็คือ  ไม่ชอบให้ใครดูหมิ่น  จะทำอะไรก็ตามถ้ามีคนมาพูดทำนองเหยียดหยาม  ดูถูกดูแคลน  หรือน้ำเสียงไม่เชื่อถือ  อาจจะสวนกลับด้วยคำพูด  หรือไม่ก็สายตา  เผลอๆบางทีถ้าคนถูกว่าเป็นคนเลือดร้อน  คนที่มีปากคอยหาเรื่องอาจจะโดนกำปั้นเข้าให้  หรือหนักที่สุดพวกก็ชักปืนออกมายิง

จึงปรากฏข่าวให้เห็นอยู่เสมอว่า  มีเหตุตะลุมบอน หรือส่งลูกตะกั่วฝังหัวเพื่อน  เพราะถูกอีกฝ่ายพูดหยามใจ

ถ้าเรียกตามสำนวนนิยายกำลังภายในของโกวเล้งก็ทำนองว่า  ฆ่าได้ หยามไม่ได้  จึงต้องชักกระบี่ออกมาเสียบกันให้ตายไปข้างหนึ่ง  หรือทั้งสองข้างไปเลย

นั่นคือผลพวงที่เลวร้ายที่สุดของการพูดจาเข้าข่ายหมิ่นแคลนกัน  อย่างเบาก็อาจจะตอบโต้ไปมาด้วยคำพูด ทะเลาะเบาะแว้งแล้วเลิกรา  หรืออย่างดีก็เกิดท้าทายพิสูจน์ความจริงกันขึ้นโดยการกระทำ  แบบนี้เป็นเรื่องน่าชม

หลายกรณีมีคนประสบความสำเร็จในกิจการงาน เพราะถูกหมิ่นแคลนเป็นเบื้องแรก  แล้วเกิดการท้าทายเป็นลำดับต่อมา  ในที่สุดเมื่อลงมือกระทำก็สำเร็จ  ฝ่ายที่ถูกดูแคลนแต่แรกกลายเป็นฝ่ายชนะไป โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ

ฉะนั้น การท้าทายจึงมีอยู่สองแบบ คือการท้าทายอันเนื่องมาจากการดูถูกดูแคลนกันจนเกิดเรื่องอย่างที่พูดมาในตอนต้น  อีกแบบหนึ่งก็คือการท้าทายกันทำในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง  ซึ่งเป็นสิ่งดีๆ  การท้าทายแบบนี้อยู่บนพื้นฐานของความเท่าเทียมกัน  ได้ผลประโยชน์ทั้งคนท้าและคนถูกท้า

ผมมีหนังสือที่อ่านประจำอยู่เล่มหนึ่งที่เขียนโดย วิลเลี่ยม  เอช. เดนฟอร์ท แปลโดย ปสงค์อาสา ชื่อภาษาอังกฤษคือ I DARE YOU ชื่อภาษาไทยก็แปลตรงตัวว่า ผมท้าคุณ

หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการท้าทายให้ผู้คนทำสิ่งต่างๆได้สำเร็จ  เป็นการท้าทายในความหมายของการปลุกเร้าให้ลุกขึ้นมาทำในสิ่งที่เหลือเชื่อได้มากมาย  โดยผู้เขียนคือ วิลเลี่ยม  เอช. เดนฟอร์ท เล่าเรื่องที่ตัวเขาเองถูกท้าทายให้ทำสิ่งที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ให้เป็นได้  รวมทั้งเรื่องของคนอื่นๆที่ถูกท้าทายให้ทำสิ่งที่เหลือเชื่อ

ตัว เดนฟอร์ท เองนั้น ตอนเป็นเด็กสุขภาพอ่อนแอ ขี้โรค ผอมกระร่อง  อยู่มาวันหนึ่งคุณครูเรียกไปพบ ท้าว่า อย่างเธอนี่หล่อล่ำบึ๊กได้อย่างแน่นอน  แข็งแรงปานช้างได้ไม่ยาก  ถ้าไม่เชื่อลองออกกำลังกายดูซี ทำให้สม่ำเสมอ อย่างเอาจริงเอาจัง  ครูท้าได้เลยว่าเธอจะทิ้งหุ่นไม้เสียบลูกชิ้นได้ในไม่ช้า

ปรากฏว่าเดนฟอร์ทฮึดตามแรงท้าของครู  ด้วยต้องการจะพิสูจน์ว่าครูคิดผิดหรือคิดถูกก็ไม่ได้แจ้งไว้  แต่ผลที่ได้ก็คือ เขาหล่อบึ๊กจนสาวกรี๊ดอย่างที่ครูว่าจริงๆ

เดนฟอร์ทยังเล่าเรื่องการท้าทายของผู้จัดการที่มีต่อพนักงานฝ่ายขายที่มาลาออกโดยบอกเหตุผลว่าตนทำงานขายไม่ได้  จึงไม่สมควรอยู่ให้เปลืองข้าวเปลืองน้ำบริษัท  แต่แทนที่ผู้จัดการจะรับใบลาออกกลับบอกว่า  ออกไปข้างนอกเลยไอ้น้อง  ไปเอาใบสั่งซื้อสินค้าที่เยอะที่สุดเท่าที่นายจะทำได้มาให้พี่เสียดีๆ  คนอย่างน้องขายไม่ได้แล้วแมวที่ไหนมันจะขายได้วะ  เชื่อพี่  ไปหาลูกค้าสิ  เขารอเอ็งอยู่นะโว้ย!

พนักงานออกไปตามที่ผู้จัดการบอก  แล้วกลับมาพร้อมกับใบสั่งซื้อสินค้าล็อตใหญ่ ขนาดตัวคนขายที่เพิ่งบอกว่าจะลาออกก็นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะทำได้มหโหฬารขนาดนี้

นี่เรียกว่าการท้าทายแบบสร้างสรรค์  แต่ในทางกลับกันถ้าผู้จัดการบ้องตื้น รับใบลาออกแถมยังพูดไล่หลังสมน้ำหน้าทำนอง กูว่าแล้ว จะไปได้สักกี่น้ำ  กูท้าได้เลยว่าอดตายแหงๆ แบบนี้เผลอๆผู้จัดการนั่นแหละจะตาย  เพราะแทนที่จะได้ใบลาออก  อาจจะได้ลูกปืนแทน

ผมอ่านหนังสือเล่มนี้เสมอๆเวลาทำอะไรที่ต้องการกำลังใจ  อ่านแล้วได้ผล ทำให้คึกคักขึ้นมาทันที  บางครั้ง เขียนหนังสือจบเป็นเล่มในไม่กี่วัน เพราะอ่านหนังสือเล่มนี้

นักขายทั้งหลายก็น่าจะใช้ประโยชน์ได้ไม่น้อย  เขาบันทึกไว้ว่า  พวกตัวแทนประกันชีวิตอ่านแล้วออกไปขายรายใหญ่วงเงิน 5,000,000  ดอลล่าร์ รวยเละไปเลย

ไม่ว่าจะเป็นใคร จะทำอะไร อยู่ในฐานะใด ถ้าคิดจะทำสิ่งที่ไม่เคยทำ ทำสิ่งที่เคยคิดว่าจะทำไม่ได้ ก็ลองใช้วิธีท้าทายนี่ก็ได้ไม่เสียหาย

เรียกว่าเอาใจออกมาวัดกันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย ว่าขนาดของใจเรานั้นใหญ่แค่ไหน

ที่ผมมาบอกคุณๆไม่ใช่ได้ประโยชน์ทางโฆษณาหรอกครับ  แต่เป็นเพราะกฎเขามีไว้ว่า อ่านแล้วต้องบอกต่อ หรือมอบหนังสือเล่มนี้แก่คนอื่น เพื่อว่าจะได้เป็นประโยชน์ต่อๆกันไป  เขาถึงกับเขียนขึ้นมาเป็นบทพิเศษเลยว่า ท้าให้แจกจ่ายสิ่งดีๆที่ได้จากหนังสือเล่มนี้ไปสู่คนอื่นๆ

ก็เขาท้าผม…ผมก็เลยบอกคุณ!

หมวดอื่นๆที่แนะนำให้อ่าน