บล็อกของคนชอบคุย : Blog Talks โดย โกศล อนุสิม

เรื่องนี้เกิดขึ้นหลายปีมาแล้ว…

ผมก็เหมือนกับคนทั่วไปที่ไม่ชอบรถติด  ยิ่งเวลาเร่งรีบนั้นดูเหมือนรถจะชอบติดนาน  ทั้งๆที่จริงแล้วก็ติดไม่นานไปกว่าที่เคยติด  แต่ความรีบร้อนทำให้ความรู้สึกของเราเร็วขึ้นไปอีกเท่าหนึ่ง  จริงทำให้รถติดนานเป็นสองเท่า  ยิ่งรีบมากเท่าใด ก็ยิ่งดูเหมือนเวลารถติดจะนานมากขึ้นเท่านั้น

            ผมก็เป็นเหมือนกับคนอื่น  ที่ไม่ชอบไฟแดง  โดยเฉพาะไฟแดงที่ทำให้รถเราหยุดเป็นคันแรก  ถ้าเป็นไปได้ก็พยายามจะเป็นคันสุดท้ายที่ผ่านไฟเขียว  ซึ่งบ่อยครั้งก็คือไฟเหลือง  และนานๆครั้งลักไก่ไปตามรถคันหน้าทั้งๆที่ไฟแดงสว่างขึ้นแล้ว

 ผมให้สงสัยอยู่ว่า  จะมีคนขับรถสักกี่คนที่ไม่เคยลักไก่ฝ่าไฟแดงแบบนี้

ถ้าเรารีบแต่รถติดนั้นจะทรมานมาก   หงุดหงิดรำคาญไปหมด  เปิดเพลงฟัง  เพลงก็ไม่ไพเราะ  ถ้าไม่รีบก็ค่อยยังชั่วหน่อย  ฟังเพลงไป หรือคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไป  มองรถคันข้างๆบ้าง  มองคันหน้าบ้าง  หรือร้องเพลงคลอไปตามเพลง  มีความสุขดีพอประมาณ 

เมื่อรถติด  คนใช้รถใช้ถนนไม่ชอบแน่   แต่มีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ชอบอย่างแน่นอน  นั่นคือ เด็กและผู้ใหญ่ที่ขายพวงมาลัยและเช็ดกระจกตามสี่แยก   เมื่อรถติด พวกเขาได้ทำงาน  เมื่อได้ทำงานก็ได้เงิน แม้จะเป็นแค่เศษเงินที่บรรดาเจ้าของรถหยิบยื่นให้  แต่สำหรับพวกเขาแล้ว นั่นคือรายได้ที่หาได้โดยสุจริต

คนให้อาจให้เพราะรำคาญ ให้เพราะอยากให้คนรับไปพ้นๆ  แต่สำหรับคนรับแล้ว มันคือค่าตอบแทนจากการทำงาน 

เมื่อก่อนนี้ ในวันที่อารมณ์ไม่ดี  ผมนึกรำคาญพวกเขา  โบกมือไล่  ในวันที่อารมณ์ดี  ผมนึกอยากช่วยพวกเขา  จึงซื้อพวงมาลัยบ้าง  ให้เช็ดกระจกบ้าง  เมื่อทำแล้วรู้สึกว่าตัวเองได้ช่วยเหลือคนที่ด้อยกว่า  ปลื้มใจแบบหยิ่งอยู่ในทีว่า  ไอ้ตัวเรานี้ก็ไม่เบาเหมือนกัน 

แหม! ก็ได้ช่วยเหลือคนที่ด้อยโอกาส  แสดงว่าเราก็มีฐานะสูงส่งกว่าพวกนั้นอยู่หลายขั้น  อย่างน้อยๆก็เป็นผู้ให้บ้างล่ะ   

การได้เป็นผู้ให้นี่มันก็ทำให้เราตัวพองได้เหมือนกัน  นึกถึงพวกคุณหญิงคุณนายไฮโซทั้งหลาย ที่ทำการกุศลแล้วได้ออกทีวี หนังสือพิมพ์ เป็นข่าวแบบ Talk of the Town  ก็ให้เข้าใจได้เลยว่า พวกคุณท่านทั้งหลายจะตัวลอย ใจพองขนาดไหน 

ผมคงรู้สึกแบบนี้ไปอีกนานหากไม่ได้เจอแม่หนูคนหนึ่งเข้า…

วันนั้น เป็นวันที่ผมรีบร้อนอีกวันหนึ่ง  และเป็นวันที่รถติดแบบมหาวินาศในความรู้สึกของผม  ข้างหน้าคือรถที่ติดยาวไปถึงสี่แยกที่อยู่ไกลออกไปประมาณสองร้อยเมตร  ผมมีนัดในอีกไม่ถึงชั่วโมงนี้แล้ว  ถ้าติดอยู่อย่างนี้ไม่มีทางไปทันนัดแน่ 

ผมพยายามทำใจเย็นๆ  แต่ก็เย็นได้ประเดี๋ยวประด๋าว  พอนึกถึงการนัดหมายขึ้นมาทีไรก็ให้ขุ่นเคืองขึ้นมาทันที  คิดไปสารพัดแหละครับ  ทำไมต้องติดตอนนี้วะ  ทำไมต้องมานัดช่วงรถติด  ทำไมชีวิตต้องยุ่งเหยิงขนาดนี้ ทำไมต้องมาติดแหง็กอยู่บนถนน  ทำไมต้องมาดิ้นรนอยู่ในกรุงเทพฯ  เบื่อก็เบื่อแล้วอยู่ทำไม  ทำไมต้องมาเรียนหนังสือ  เรียนจบทำไมไม่กลับไปบ้าน  พ่อก็ถางไร่ไว้ให้ตั้งเยอะแยะ ทำไมไม่กลับไปทำไร่ ไปพัฒนาให้มันเจริญงอกงาม  ทำไมต้องมานัดตอนนี้วะ  ทำยังไงกูจะไปทันนัดวะเนี่ย…

เปิดเพลงฟังก็ปรากฏว่านักร้องมันร้องเสียงไม่เอาอ่าว  แบบนี้แหละนักร้องรุ่นใหม่ๆ  ไม่รู้ว่าพวกโปรดิวเซอร์ พวกเขียนเพลง มันโง่หรือยังไงจึงได้เอาพวกนี้มาร้องเพลง   แล้วคนฟังก็คงโง่อีกแหละที่ฟังอยู่ได้  แล้วก็จะโง่อยู่ทำไมวะ  เลิกฟังดีกว่า

ไฟเขียวขึ้นสองครั้ง  รถก็ยังขยับไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง  เวลาก็ผ่านไปเร็วจี๋  ถ้าขยับอีกสองขยักยังไม่ผ่านไฟแดงแล้วล่ะก็  เลิกนึกถึงที่จะไปทันนัดหมายได้เลย

มัวแต่นึกร้อยแปดไม่ทันได้เห็นว่า มีแม่หนูขายพวงมาลัยมาเคาะกระจก 

ผมโบกมือ สั่นหัว ปฏิเสธ  แต่เธอก็ไม่ยอมไป  ยังคงยกพวงมาลัยขึ้นให้ดู  อีกมือชูสองนิ้วบอกว่ายี่สิบ 

ผมมองไปทางอื่น  กะว่าเธอคงไปแล้ว  พอหันกลับมาแม่หนูยังคงยืนอยู่ที่เดิม  แสดงอาการเหมือนเดิม คือยังชวนให้ซื้อพวงมาลัยพวงละยี่สิบ 

ผมควานหาเหรียญในกระเป๋ากางเกง  ได้เหรียญห้ามาเหรียญหนึ่ง  กดปุ่มกระจกลง 

“ลุงช่วยซื้อพวงมาลัยหนูหน่อยค่ะ  พวงละยี่สิบบาท“ 

แม่หนูเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงและกริยาเรียบร้อย  ผมอดแปลกใจไม่ได้  เพราะปกติแล้ว เด็กขายพวงมาลัยที่เคยเห็นไม่เคยพูดจาแบบนี้ 

ผมรู้สึกตัวเองใจเย็นลงมาบ้าง  มองแม่หนูเต็มตา   คงอายุสักประมาณไม่เกินสิบขวบ  โตกว่าลูกสาวอายุห้าขวบของผมอย่างมากก็สามสี่ปี 

“ลุงไม่ซื้อ  ลุงให้หนูห้าบาท  ไม่เอาพวงมาลัย“ 

ผมตอบ  ยื่นเหรียญห้าให้  แต่แม่หนูคนนั้นมองหน้าผมนิ่งหลายวินาที 

“หนูขายพวงมาลัย ไม่ได้ขอตังค์ลุง“  เธอพูดขึ้น  “คุณลุงช่วยซื้อพวงมาลัยหนูหน่อยนะคะ  พวงละยี่สิบ“

ผมเป็นฝ่ายนิ่งบ้าง  ไม่ได้โกรธ  ไม่ได้เคือง  แต่รู้สึกว่าบางสิ่งบางอย่างในใจของผมกำลังละลาย 

ในที่สุดผมก็ตัดสินใจซื้อพวงมาลัยจากแม่หนูคนนั้น  ผมยื่นแบงค์ยี่สิบให้  เธอยื่นพวงมาลัยให้ผม  ไหว้แล้วก็ย่อตัว 

“ขอบคุณมากค่ะคุณลุง“  เธอยิ้มให้แล้วก็เดินไปขายพวงมาลัยให้รถคันหลัง 

ผมไม่สนใจเรื่องนัดหมายแล้ว จะทันหรือไม่ทันก็ช่างมันเถอะ  รถจะติดหรือไม่ติดก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามที่มันต้องเป็น  เราไม่อาจจะไปแก้ไขอะไรได้ 

ผมมองพวงมาลัยที่วางอยู่หน้ารถ  กลิ่นหอมอ่อนๆโชยมา  เป็นกลิ่นหอมที่ผมรู้สึกว่าไม่ได้สัมผัสแบบนี้มานานแล้ว 

แปลกนะครับ  ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา  รถติดที่สี่แยกทีไร ไม่ว่าที่ไหน ผมนึกถึงแต่หน้าแม่หนูคนนั้น  พลอยทำให้ผมรู้สึกดีๆกับบรรดาคนขายพวงมาลัยหรือเช็ดกระจก  และยิ้มให้พวกเขาได้ทุกครั้ง 

พวกเขาทำงานครับ  ไม่ได้ขอใคร 

ผมเลิกคิดว่าได้ช่วยคนที่ด้อยกว่าแล้ว  แต่ถือว่าได้ซื้อบริการและสินค้าจากผู้ประกอบอาชีพที่สุจริตอีกอาชีพหนึ่ง

เด็กคนหนึ่งกับพวงมาลัยพวงหนึ่งทำให้คนๆหนึ่งเปลี่ยนความคิดได้ถึงเพียงนี้   

นับได้ว่า เป็นพวงมาลัยเพื่อชีวิตจริงๆแม่หนูเอ๊ย!