เราตกอยู่ในสายตาของตัวเอง
Posted by โกศล อนุสิม on
June 24, 2008
ผมมองรูปนี้อยู่นาน กว่าจะเก็บมาเล่าเรื่อง อันที่จริงแล้ว ถ่ายคู่กับเพื่อนในวันรับปริญญาของเพื่อนที่สนามฟุตบอลมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ส่วนปริญญาของผมนั้น ห่างจากเพื่อนมาก และผมรับจากไปรษณีย์ที่นำมาส่งให้ถึงบ้าน
การรับปริญญานั้น มีขั้นพิธีการมากมายเหลือเกิน มากเกินกว่าที่ผมจะอดทนร่วมได้ แต่ผมกลับอดทนในการเรียนให้จบการศึกษาช้ากว่าเพื่อน ทั้งที่ใช้เวลานานกว่าเข้าพิธีรับปริญญาจนเทียบกันไม่ติด
รูปถ่ายเก่าๆบอกอะไรได้หลายอย่าง ผมเห็นสายตาของตัวเองในภาพนี้ แล้วนึกถึงเมื่อสมัยหนุ่ม
คนเคยหนุ่ม (1) : ความฝันกลางเดือนห้า
Posted by โกศล อนุสิม on
May 12, 2008
ฤดูร้อนปี 2526 เป็นปีที่ชีวิตของผมถึงช่วงเปลี่ยนที่สำคัญช่วงหนึ่ง นั่นคือ เป็นช่วงเรียนจบมัธยมปลาย สมัยนั้นชั้นมัธยมมีถึง มัธยมศึกษาปีที่ 5 (ม.ศ.5 ) ซึ่งผมเป็นรุ่นสุดท้ายของหลักสูตร (รวมถึงชั้นประถม 7 รุ่นสุดท้ายด้วย) เมื่อเรียนจบมัธยมปลายในช่วงฤดูร้อน พอถึงช่วงฤดูฝนเดือนมิถุนายน จะต้องมีที่เรียนต่อ หรือไม่เช่นนั้นก็ไปไถนา หรือเป็นกรรมกรในโรงงาน ซึ่งผมไม่ปรารถนาที่จะเป็นทั้งสองอย่าง
ในช่วงฤดูร้อนปี 2526 นับตั้งแต่ต้นเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน จึงเป็นช่วงที่ความฝันบรรเจิดที่เกิดขึ้นพร้อมกับความหวั่นวิตก ผสมปนเปกันจนเป็นอารมณ์ชนิดหนึ่งที่มีทั้งความสุขและความทุกข์ เป็นช่วงชีวิตวัยหนุ่มที่แปลกประหลาดยิ่ง
ความฝันบรรเจิด เพราะจินตนาการถึงชีวิตในสถานศึกษาที่สูงขึ้นไป นั่นคือในรั้วมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ หรืออย่างน้อยก็วิทยาลัยที่ตัวจังหวัด ที่เราจะใช้ชีวิตวัยหนุ่มให้สมใจอยาก นึกถึงความเป็นอิสระ ปราศจากกฎระเบียบหยุมหยิมที่ต้องผจญมาตั้งแต่เข้าชั้นประถมหนึ่ง มองเห็นตัวเองในชุดนักศึกษา แวดล้อมด้วยเพื่อนพ้องวัยเดียวกัน สนุกสนานกับการเรียน การเล่น
และที่สำคัญ มีความรัก!
