ซีอีโอเดินดิน : จากคนรับจ้างขายไอศกรีมสู่ CEO ลูกชิ้นทอด

ผมต้องขออภัยหากมีผู้อ่านเห็นหัวข้อเกี่ยวกับ CEO แล้วคิดว่าเป็นเรื่องของผู้บริหารองค์กรใหญ่ยักษ์ แต่พออ่านแล้วกลายเป็นเรื่องของคนเดินกินข้าวแกง  จนทำให้เสียอารมณ์ไป 

ผมไม่ใช่ผู้บริหารองค์กรใหญ่ยักษ์  จึงไม่มีเรื่องเกี่ยวกับองค์กรเหล่านั้น แต่ผมเป็นคนระดับเดินดินจึงสัมผัสแต่คนเดินดิน ซึ่งเป็นฐานของปีรามิด ทำให้ CEO ใหญ่ทั้งหลายคงความเป็น CEO ใหญ่อยู่ได้ ก็เพราะแรงงานของคนเดินดินเหล่านี้นี่เอง

ต่างฝ่ายต่างพึ่งพาอาศัยกัน  จะขาดฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดก็ไม่ได้ ฉะนั้น เมื่อมีผู้สะท้อนความเป็นไปของ CEO ใหญ่บนตึกสูงแล้ว เพื่อให้เกิดความสมดุล ผมจึงขอสะท้อนความเป็นอยู่ของ CEO ระดับเดินดินบ้าง

CEO มาจากคำว่า Chief  Executive Officer ประธานเจ้าหน้าที่บริหารขององค์กรต่างๆ  เป็นหัวหน้าผู้กำหนดนโยบายและควบคุมทิศทางขององค์กร  ผมคิดว่า ไม่น่าจะจำกัดอยู่เพียงแค่องค์กรใหญ่ๆ บมจ. หรือ บจ. ยักษ์ทั้งหลาย หรือองค์กรธุรกิจอื่นๆเท่านั้น ในระดับชาวบ้านที่ทำมหากินด้วยตัวเอง ผู้มีอาชีพอิสระ ที่เลือกวิถีชีวิตแห่งการงานของตนเอง บริหารจัดการเองก็เรียกว่า CEO ได้

ยอมรับว่า ผมลากมาเข้าข้างหลักการตัวเอง เอาเป็นว่า แม้จะไม่ตรงความหมาย CEO ก็เอาความหมายในเชิงเปรียบเทียบ หรือเชิงสัญลักษณ์ก็แล้วกัน 

ทีนี้ก็ย้อนกลับมาเรื่องตามหัวข้อข้างบนนั้น…

Read the rest of this entry »

จะต้องทำสงครามก่อนเพื่อมีสันติภาพภายหลังอย่างนั้นหรือ

 ผมเป็นคนหนึ่งที่มีความรักและห่วงใยประเทศชาติเช่นเดียวกับคนไทยทุกคน  ที่ต้องการเห็นบ้านเมืองมีความสงบ ผู้คนตกลงกันด้วยเหตุด้วยผล อยู่กันด้วยความแตกต่าง โดยไม่แตกแยกกัน ไม่ใช้กำลังในการตัดสินปัญหา ซึ่งดูเหมือนว่า สถานการณ์ในทางสังคมและการเมืองของประเทศเราทุกวันนี้ เป็นไปได้ยากที่จะตกลงกันด้วยเหตุผลและสันติวิธีคนไทยตั้งหน้าตั้งตาใช้ความคิดที่แตกต่าง สร้างกำแพงปิดกั้นฝ่ายอื่นไม่ให้ล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตความคิดของตน ขณะเดียวกันก็พยายามใช้ความแตกต่าง สร้างภาพอีกฝ่ายเป็นศัตรู  ไม่เพียงแต่เฉพาะศัตรูตนเองเท่านั้น แต่เป็นศัตรูของชาติด้วย

เมื่อต่างฝ่ายต่างสร้างอีกฝ่ายหนึ่งเป็นศัตรูของชาติ และแต่งตั้งตนเป็นผู้พิทักษ์รักษาชาติ การแก้ไขปัญหาด้วยความรุนแรงย่อมมีโอกาสเกิดขึ้นได้ง่าย เมื่อต่างฝ่ายต่างคิดว่าตัวเองมีความชอบธรรมที่จะกำจัดศัตรูของชาติให้สิ้นซาก

เราไม่มีทางที่จะตกลงกันด้วยเหตุผลและสันติวิธีแล้วหรือ?

Read the rest of this entry »

ธุรกิจกับธรรมะ

ในบรรดานักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จในโลกธุรกิจของไทยนั้น โดยเฉพาะคนรุ่นเก่าเมื่อครั้งที่เรียกกันว่าเถ้าแก่ นายห้าง เจ้าสัว นั้น ก่อนจะประสบความสำเร็จมีเงินเป็นร้อยเป็นพันล้าน ยิ่งใหญ่ในอาณาจักรของตนเองได้ ต่างทำงานหนัก จนถึงขนาดเรียกได้ว่าอาบเหงื่อต่างน้ำ ปากกัดตีนถีบ  เพราะหลายๆคนเริ่มจากการเป็นลูกจ้าง ค่อยๆสร้างอาณาจักรของตนเองขึ้นมา  ใช้เวลายาวนานหลายสิบปีกว่าจะก้าวขึ้นสู่ยอดของความสำเร็จ มีอาณาจักรพันล้าน หมื่นล้านให้บรรดา “CEO” รุ่นลูกหลานได้บริหารกิจการต่อ

หากอ่านชีวประวัติของคนรุ่นเก่าเหล่านั้น จะพบว่า มีจำนวนมากที่อาศัยแนวคิดในการบริหารกิจการจากคำสั่งสอนของพระพุทธองค์เข้ามาเป็นส่วนสำคัญในการบริหารจัดการธุรกิจ

แม้จะไม่ใช่ตำราการบริหารจัดการโดยตรง แต่คนรุ่นเก่าทั้งหลายเหล่านั้น เรียนรู้ เข้าใจ และนำธรรมะมาปรับใช้ในการดำเนินชีวิตและดำเนินธุรกิจของตัวเองอย่างได้ผล ดังจะได้ยินอยู่เสมอๆในทำนองว่า  “อาศัยธรรมะสอนใจจึงผ่านมาได้” โดยเฉพาะในช่วงที่ประสบวิกฤตการณ์นั้น มักจะได้ยินคนพูดถึง “ธรรมะ” อยู่เสมอๆ

Read the rest of this entry »

เงินกับความโลภ

เรื่องนี้เกิดขึ้นกับผมหลายปีมาแล้ว ตอนนั้นผมได้รับการชักชวนจากเพื่อนคนหนึ่ง ให้ไปฟังแผนการตลาดของบริษัทแห่งหนึ่ง ที่ขายสินค้าประเภทบำรุงสุขภาพ   อวดสรรพคุณมากมายหลายหลาก  เป็นต้นว่า แก้อัมพฤกษ์  รักษาโรคกระเพาะ  บำรุงเลือด  เอาเป็นว่าเกือบทุกอวัยวะในร่างกาย ตัวยานี้รักษาหรือส่งเสริมให้ดีได้ทั้งสิ้น

พวกเราหลายคนคงนึกออก นี่เป็นสินค้าขายตรง ตรงการตลาดแบบหลายชั้น หรือ Multi Level Marketing ที่เขาบอกว่ารวยเร็ว รวยจริง (แต่การรวยพรวดพราดส่วนมากเป็นเรื่องต้มตุ๋น) นั่นเอง

ก่อนที่จะพาผมไปที่สำนักงานบริษัทฯแห่งนั้น เขานัดเจอผมก่อน  เราเจอกันแล้วก็พูดคุยถามไถ่เรื่องชีวิตความเป็นอยู่กันตามประสาเพื่อนที่นานๆเจอกันสักครั้ง   เขาพูดถึงเรื่องการทำธุรกิจที่มีอยู่แล้ว  ซึ่งเป็นไปด้วยดี มีความสำเร็จตามเป้าหมาย วางระบบลงตัวแล้ว  จึงมีเวลาหาลู่ทางใหม่ๆที่สามารถผันเงินที่มีอยู่ล้นเหลือในระบบให้เข้ามาสู่กระเป๋าของตัวเองมากขึ้น  และธุรกิจที่เขาชักชวนผมมาดูในวันนี้ เป็นอีกทางหนึ่งที่สามารถตอบสนองจุดประสงค์นั้นได้

Read the rest of this entry »

เมื่อ Kosoltalk เป็นบล็อก “เลขเด็ด”

เมื่อวานนี้ผมลองกดดูหน้าสถิติของบล็อก  ปรากฏว่ามีสถิติที่ทั้งทำให้ ดีใจ ตกใจ และ กังวลใจ  นั่นคือ คำค้นหาที่นำผู้คนเข้ามาที่บล็อก 20 คำล่าสุด ตั้งแต่วันที่ 15-16 พ.ค. ก็คือคำว่า “เลขเด็ด”  ถึง 6 คำ คิดเป็น 33 เปอร์เซ็นต์ และยังแถมมีคำว่า “8811 กด 4″ อีก 1 คำ อันเป็นเลขหมายที่บริการเลขเด็ดผ่าน sms นั่นเอง

มูลเหตุก็คงมาจากเรื่องที่ผมเขียนเกี่ยวกับเรื่อง มีบริการเลขเด็ดผ่าน sms หมายเลข 8811 กด 4  ซึ่งสร้างความรำคาญให้แก่บรรดาข้าพเจ้าเราท่านคุณผมที่ใช้บริการโทรศัพท์มือถือที่มี sms อันไม่พึงปรารถนาแถมมาด้วยนั่นแหละ  เขียนแบบบ่นๆไม่นึกเลยว่าจะนำบรรดาคอหวยเข้ามาที่บล็อกด้วย

ที่ผมบอกว่า เมื่อเห็นสถิตินี้ ทำให้ทั้งดีใจ ตกใจ และกังวลใจ ก็คือ

Read the rest of this entry »

คุยเฟื่องเรื่องญาติบล็อก

ผมถือว่าตัวเองเข้าสู่ความเป็นบล็อกเกอร์สมบูรณ์แบบเมื่อเริ่มเขียนบล็อก Kosoltalk.com นับจากโพสต์แรกถึงวันนี้ก็ร่วม 4 เดือนแล้ว  นับว่ายังเป็นบล็อกเกอร์วัยเด็กน้อยอยู่มาก (อิอิ) แต่รู้สึกอบอุ่นใจในโลกของบล็อเกอร์ที่ไม่เงียบเหงาเลย  นับตั้งแต่คอมเมนต์แรกโดยคุณไวพจน์ แห่ง Waipot.com มาเจิมให้ ก็ปรากฏว่ามีมาเยี่ยมกันเป็นอันมาก ทำให้รู้สึกอบอุ่นในและขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง

ท่านทั้งหลายที่มาเยือนแบบส่งเสียงก็ดี แบบเงียบๆก็ดี ผมถือว่าท่านคือญาติของผม เห็นญาติบล็อกของ Kosoltalk.com เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ ผมก็จะขอคุยกับท่านผ่านหน้านี้

ลำดับแรก ต้องขอพูดถึงนายเดย์แห่ง iDayblog.com ก่อน เพราะหากไม่มีนายเดย์ผมก็คงไม่ได้ใช้ WordPress และก็ไม่ได้มาทำบล็อกนี้เป็นแน่  ด้วยหนังสือ Wordpress บล็อกเกอร์วัยจ๊าบ ของนายเดย์แท้ๆที่ทำให้วัยโก๋แก่อย่างผมรู้เรื่องบล็อกมากขึ้น และตัดสินใจทำตามที่นายเดย์บอกไว้ในหนังสือ จนกลายมาเป็น Kosoltalk.com แห่งนี้ เอกลักษณ์ของนายเดย์อย่างหนึ่งก็คือ มีมุขและคำเด็ดๆถูกใจผมอยู่เสมอ  ที่ผมชอบและเอามาใช้บ่อยๆคำหนึ่งก็คือ รัฐมนตรีฉันดูชา กระทรวงฉันดูชา (ICT แปลงตามเสียงเป็น I see tea) ก็ลองนึกดูว่า กระทรวง ICT ของไทยคล้ายๆชาหรือไม่ (แบบไหนว่า? ก็คิดเอาเอง เหอๆ) ถ้าเห็นผมใช้คำนี้ที่ไหนก็จงนึกถึงหน้านายเดย์ (ผมยังไม่เคยเห็นหน้าเป็นๆของเขาสักที) นับว่านายเดย์เป็นผู้มีอุปการะคุณเรื่องบล็อกเป็นอย่างยิ่ง

Read the rest of this entry »