คนเคยหนุ่ม(3) : ดอกหางนกยูงสีแดงฉาน บานอยู่เต็มฟากสวรรค์ฯ
Posted by โกศล อนุสิม on
May 28, 2008
วิทยากร เชียงกูล เขียนบทกวีอันโด่งดังก่อนเกตุการณ์ 14 ตุลาคม 2516 ที่ชื่อ “เพลงเถื่อนแห่งสถาบัน” วิจารณ์ระบบการศึกษาไทย ซึ่งส่งผลต่อความคิดของหนุ่มสาวในยุคนั้น กลายเป็นบทกวีที่ได้รับการพูดถึงจนทุกวันนี้
ผมในวัยเด็กหนุ่ม ก็ได้รับความคิดอิทธิพลจากบทกวีดังกล่าวเช่นกัน ผมจดจำท่อนที่ว่า “ดอกหางนกยูงสีแดงฉาน บานอยู่เต็มฟากสวรรค์ฯ” อย่างขึ้นใจ ส่วนเนื้อหาอื่นนั้นก็พอจะรู้บ้างไม่รู้บ้าง ตามประสาเด็กมัธยมปลายบ้านนอกคนหนึ่ง
ผมจำถ้อยคำ….ดอกหางนกยูงสีแดงฉาน บานอยู่เต็มฟากสวรรค์ฯ…ได้ขึ้นใจเพราะอยากจะมาเห็นด้วยตาตนเองในฐานะนักศึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผม ณ ปี พ.ศ.โน้น 2525-2526 ความอยากดังกล่าวมีโอกาสที่จะเป็นจริงน้อยมาก แม้รัฐธรรมนูญจะกำหนดความเท่าเทียมกันของประชาชนไทย แต่ตามความเป็นจริงก็หาได้เท่าเทียมกันไม่ คนที่มีฐานะทางเศรษฐกิจและสังคมดีกว่า ย่อมมีโอกาสอะไรดีๆมากกว่าอยู่แล้ว
tags: Thammasat, TU, ดอกหางนกยูง, ธรรมศาสตร์, นักศึกษาใหม่, โกศล อนุสิม
7 Comments
คนเคยหนุ่ม (2): ชีวิตจริงต้นฤดูฝน
Posted by โกศล อนุสิม on
May 13, 2008
ในที่สุดก็มาถึงกรุงเทพฯ นครหลวงของประเทศไทยอันเป็นที่รักยิ่ง ในเช้าวันต้นฤดูฝน!
ผมลงรถไฟที่หัวลำโพง พร้อมกับผู้คนมากมาย มากยิ่งกว่างานวัดที่บ้านเสียอีก ต่างหอบหิ้วข้าวของจากรถไฟเดินกันออกไปสู่ทางของใครของมัน ผมก็เดินสอดส่ายสายตาหาป้ายที่เขียนว่า นักศึกษาโครงการช้างเผือก ธรรมศาสตร์ ซึ่งรุ่นพี่เขาจะมารับที่หัวลำโพงแห่งนี้ ตามจดหมายที่ทางมหาวิทยาลัยแจ้งไป
ผมลืมเรื่องคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาจากอาการหลับๆตื่นๆบนรถไฟ ในตอนตีห้ากว่าๆ ที่รถไฟเคลื่อนตัวเข้าสู่กรุงเทพฯ โดยเฉพาะแสงไฟอันสว่างไสวของสนามบินดอนเมือง ที่เคยได้ยินแต่ชื่อ
กลางคืนของกรุงเทพฯ มันเหมือนกลางวันของบ้านนอกจริงๆครับเจ้านาย มันสว่างไสวอย่างนี้นี่เอง เขาจึงเรียกว่ามันเป็นเมืองแห่งแสงสีวิไล
ลูกๆหลานๆที่เกิดมาทีหลัง อาจสงสัย อะไรจะขนาดนั้น แต่นี่คือความจริงครับ เพราะเมื่อ 25 ปีก่อน บ้านนอกยังเป็นบ้านนอก กรุงเทพฯยังเป็นกรุงเทพฯ ไม่ได้มีถนนชั้นดีเชื่อมโยงเป็นตาข่ายเหมือนปัจจุบัน ที่บ้านผมนั้นโทรทัศน์ดูได้ชัดๆแค่ช่องเจ็ดสี เครือข่ายอินเตอร์เน็ตก็ยังไม่มี โทรศัพท์มือถือยังเป็นเรื่องในนิยายวิทยาศาสตร์ แม้โทรศัพท์พื้นฐานที่บ้านผมซึ่งเป็นอำเภอเล็กๆกลางป่าเขา ชายแดนอุบลใต้สุดติดเขมรกับลาว ก็ยังไม่มีเลย การติดต่อสื่อสารที่เร็วที่สุดก็คือใช้โทรเลข ซึ่งไปรษณีย์ไทยเพิ่งยกเลิกเมื่อ 30 เมษายน 2551 ที่ผ่านมา
ผมกับเพื่อนๆที่มาในฐานะเดียวกัน คือนักศึกษาเรียนดีจากชนบท รวมตัวกันที่จุดนัดพบหลายสิบชีวิต เราล้วนมาจากแผ่นดินอีสาน จากจังหวัดเดียวกับผมก็มี โดยรุ่นพี่ที่เป็นนักศึกษาเรียนดีรุ่นก่อนเรามาคอยรับจับต้อนน้องๆผู้มาใหม่ขึ้นรถบัสของมหาวิทยาลัยพาเข้าที่พักเป็นลำดับแรก
คนเคยหนุ่ม (1) : ความฝันกลางเดือนห้า
Posted by โกศล อนุสิม on
May 12, 2008
ฤดูร้อนปี 2526 เป็นปีที่ชีวิตของผมถึงช่วงเปลี่ยนที่สำคัญช่วงหนึ่ง นั่นคือ เป็นช่วงเรียนจบมัธยมปลาย สมัยนั้นชั้นมัธยมมีถึง มัธยมศึกษาปีที่ 5 (ม.ศ.5 ) ซึ่งผมเป็นรุ่นสุดท้ายของหลักสูตร (รวมถึงชั้นประถม 7 รุ่นสุดท้ายด้วย) เมื่อเรียนจบมัธยมปลายในช่วงฤดูร้อน พอถึงช่วงฤดูฝนเดือนมิถุนายน จะต้องมีที่เรียนต่อ หรือไม่เช่นนั้นก็ไปไถนา หรือเป็นกรรมกรในโรงงาน ซึ่งผมไม่ปรารถนาที่จะเป็นทั้งสองอย่าง
ในช่วงฤดูร้อนปี 2526 นับตั้งแต่ต้นเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน จึงเป็นช่วงที่ความฝันบรรเจิดที่เกิดขึ้นพร้อมกับความหวั่นวิตก ผสมปนเปกันจนเป็นอารมณ์ชนิดหนึ่งที่มีทั้งความสุขและความทุกข์ เป็นช่วงชีวิตวัยหนุ่มที่แปลกประหลาดยิ่ง
ความฝันบรรเจิด เพราะจินตนาการถึงชีวิตในสถานศึกษาที่สูงขึ้นไป นั่นคือในรั้วมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ หรืออย่างน้อยก็วิทยาลัยที่ตัวจังหวัด ที่เราจะใช้ชีวิตวัยหนุ่มให้สมใจอยาก นึกถึงความเป็นอิสระ ปราศจากกฎระเบียบหยุมหยิมที่ต้องผจญมาตั้งแต่เข้าชั้นประถมหนึ่ง มองเห็นตัวเองในชุดนักศึกษา แวดล้อมด้วยเพื่อนพ้องวัยเดียวกัน สนุกสนานกับการเรียน การเล่น
และที่สำคัญ มีความรัก!
